Menu

Flip speelt de eerste vier akkoorden alsof hij ze van zijn gitaar probeert te vegen, laat de snaren doortrillen onder zijn vingers en steekt dan zijn hand de lucht in. Hij geeft ze de tijd. Maar het duurt niet langer dan 102 een seconde voor het publiek het nummer herkent. De mix van gejoel en applaus rolt van voor naar achter. Er gaan handen de lucht in. Jasper pakt de halflege fles witte wijn van het drumpodium en zet hem aan zijn mond.

Flip buigt naar de microfoon, wacht tot hij weer boven het geluid uit kan komen en zegt dan: ‘Jullie waren geweldig. Dit is ons laatste nummer. Dit is “Black Feathers”.’

Er stijgt een nieuwe golf geluid op uit de zaal. Ho- ger, steeds hoger. Harder, steeds harder. Het davert en giert. Het podium trilt mee.

(pag 103)

Misschien was het voor mij nog niet echt gebeurd, en mailde ik hem daarom. Iets casuals. Alsof ik gewoon wat wilde vragen. Misschien was het dat ik vermoedde dat de wereld waarin hij en ik contact met elkaar hadden een andere zou blijken te zijn dan die waarin mensen zichzelf in afscheidswoorden ‘de achterblijvers’ noemden en YouTubefilmpjes van Pink Floyds ‘The Great Gig in the Sky’ op zijn pagina plaatsten.

(pag 118)