Menu

Als ik ‘Fake Empire’ van The National hoor, moet ik altijd denken aan die zeven maanden. Het was het eerste nummer van het album dat ik opzette als ik ging lopen. Ik weet nog precies waar ik was als de blazers invielen. Dan had ik de poort rechts achter me gelaten en links de rivier zien liggen.

(pag 34)

Mattias had het er graag over. We zouden met iedereen een praatje maken, maar nooit over het weer beginnen. We zouden geen kranten op tafel hebben, en geen tv’s aan de muur. We zouden vrienden worden met de mannen die ons bij binnenkomst een ironische boks zouden geven en die zeiden dat ze dankzij ons Brett Dennen of The Milk Carton Kids hadden ontdekt. Er zouden meisjes komen die we na verloop van tijd ‘schat’ mochten noemen en die een mintgroene beker thee in hun schoot zouden houden als een ei dat elk moment uit kon komen.

(pag 39)